Chyba się mijam z powołaniem. Drążę w tym, co jest ciekawe i poraża swoim sprytem i mądrością, jednak to zauroczenie ma w sobie dużo, oj dużo masochizmu. Tkwię w słupkach cyfr, znaków i w mądrych wzorach typu "suma nieskończonego ciągu geometrycznego" (która, wyjątkowo, jest dość łatwa do ogarnięcia), już martwię się przyszłoroczną maturą i obserwuję coś straszliwego. Degrengoladę.

No nie, nie degrengoladę moralną czy obyczajową. Pod tym względem pozostaje jak dawniej. Chodzi o radość życia. Mało co mnie cieszy, dawne priorytety zrobiły się jakieś nijakie, a przede mną zamiast jasnej drogi w chmury - głucha pustynia. Żadnych celów i wytycznych. Pomysły na życie jakoś zbladły. Już nie chcę tak gorąco jechać do Rosji (no nie, pały z rosyjskiego nie mają nic, oj, kompletnie nic do rzeczy), nie mam kiedy... a raczej ochoty przysiąść do jakiegokolwiek opowiadania, chociaż pomysły po staremu krążą po umyśle... 

Nie wiem jak to się skończy. Zobaczymy po tych moich wydumanych maturach z matematyki i fizyki. Ale na razie po nich - widzę pustkę. I boję się, że nie uda się jej niczym zapełnić.

Dziś myślałam o sztuce teatralnej. Takiej małej, kameralnej, na scenie pewnego lokalnego stowarzyszenia teatralnego.
Na środku sali stół, za stołem dziewczyna, na stole duża woda mineralna, talerzyk z cytryną i nożem. Światło skupione na dłoniach kobiety, które wykonują miliony tików nerwowych, co jakiś czas odkrajając plaster cytryny lub dolewają wodę. Nad nimi gadająca głowa, wyrzucająca słowa powoli, lub odwrotnie, zbyt szybko, by wszystko zrozumieć. W ciągnącym się dziesiątki minut monologu mówi dużo, składnie, z sensem, czasem boleśnie obrazowo, czasem niezrozumiale poetycko. Im dalej w las, tym bardziej plączą się jej wątki, w wcześniej matowy, w beznamiętny głos wplątują się uczucia, pasja, narzucone odgórnie hamulce znikają.
O czym jest monolog? Najłatwiej powiedzieć - o niczym, jak w tych opiewanych sztukach na jedną aktorkę, gdzie wypowiada ona żale do świata jakiejś dramatopisarki mieszkającej na drugim końcu świata i mającej nie do końca zrozumiałe aktorce problemy.
Tym razem problemy by nie były zbyt wyszukane. Zagubienie osoby na progu dorosłości, męczenie się z własną głową, jak nie zawieść nikogo, zwłaszcza siebie, co z sobą zrobić, by w przyszłości zobaczyć napis "appy end!". Strach przed porzuceniem gniazda, przed tym, że jej dorosłość może być skrajnie inna od oswojonego, znanego świata. Jak być wolną duszą w kompromisyjnym, nastawionym na krępującą człowieka komunikację i tłumienie odchyłów spoza normy. Na brak odwagi lub, przeciwnie, nadmiar i nie panowanie nad tysiącem twarzy, których się samemu nie zna.

A widownia siedziałaby na ławeczce, w dwóch rządkach, patrzyła, a potem z lekkim niepokojem zorientowała się, że ta bomba z opóźnionym zapłonem mieszka gdzieś w ich mieście, uśmiecha się do ludzi na ulicy, w myślach mordując ich na tysiąc wymyślnych sposobów. Co by z tym zrobiła? A co by zrobiła owa bomba, z lekkim przebłyskiem świadomości, że oto kilkadziesiąt osób może mieć przebłyski jej sposobu myślenia? Jestem ciekawa.

Kiedyś to zrobię. Może równie efektywnie, jak parę lat temu pisałam powieść fantasy bądź rysowałam komiks o tak bezbarwnej protagonistce, że nie miałam ochoty obmyślać fabuły. Ale... kiedyś się wezmę. Wyślę maszynopis pewnemu aktorowi i na szpilkach będę czekać, mając w głowie scenariusze czarniejsze od sadzy.